De Stilte na de Finish

Meejuichen, meeschreeuwen en bij winst een brok in mijn keel. De emoties rond de Olympische Spelen raken diepe lagen in mijn lichaam. Ik zit op de bank van de Living Room en het lijkt soms alsof ik zelf aan de start sta. Mijn hartslag versnelt, ik ga rechtop zitten en mijn lichaam spant zich aan. Het is een mengsel van hoop, nervositeit en dat bijna tastbare gevoel dat er iets groots kan gebeuren.

Ik kijk naar Jutta, Femke, Xandra, naar de winst van Jens, Jenning, Merel en de wapperende haren van Jorrit. Ik kijk en voel emotie die je alleen voelt wanneer iemand doet wat zó moeilijk is: presteren op het moment dat het moet.

Ik voel trots wanneer een Nederlandse sporter wint, natuurlijk. Maar datzelfde gevoel, diezelfde tinteling in mijn borst, komt net zo goed op wanneer een kunstschaatser na een fout toch doorzet of wanneer een Noorse atleet harder een berg op langlauft dan ik het rennen kan.

Ik kijk niet naar medailles.

Ik kijk naar mensen.

Niet omdat ze van “mijn land” zijn.

Maar omdat het een verhaal wordt.

Een emotie.

Iets dat je herkent, zelfs als je het zelf nooit hebt meegemaakt.

Wat ik zie is niet alleen een race.

Het is een verhaal van jaren vroeg opstaan, spierpijn, twijfel, blessures.

Doorzetten wanneer niemand kijkt.

Jarenlang draait alles om dit ene doel.

Elke training stond in het teken van deze race.

Elke keuze, elk offer, elke dag had een richting.

En dan is er een einde.

Ons brein is gemaakt om te verlangen, om te streven.

Niet om stil te staan of om te “hebben”.

In het winnen van goud zit daarom ook een afscheid.

Afscheid van de weg ernaartoe.

Afscheid van de versie van jezelf die nog moest bewijzen.

Bij verlies rouwen we om wat we niet kregen.

Bij winst rouwen we soms om wat klaar is.

Omdat het doel dat je zo lang droeg, ineens wegvalt.

Omdat de weg belangrijker bleek dan de finish.

Het herinnert ons aan iets wat we in het dagelijks leven vaak vergeten:

elke overwinning sluit iets af, en elk einde opent de ruimte om opnieuw te worden wie je bent.

Dat wanneer iets voltooid raakt, zelfs iets moois, er een moment van rouw ontstaat.

Niet omdat het misging, maar omdat het voorbij is.

En juist dat afscheid maakt de deur open naar een nieuwe versie van jezelf.