Volgens "Inside the Manosphere" ben ik geen man — en ik zie daarin een probleem

Ik keek naar de documentaire "Inside the Manosphere" van Louis Theroux op Netflix. Ik was niet alleen verbaasd, maar vooral geraakt. Wat ik zag, voelde pijnlijk herkenbaar. Niet omdat ik me identificeer met de wereld waarin deze mannen zich begeven, maar omdat ik een onderlaag herken: mannen die hun gevoel niet uiten.

Ik zag mannen die geloven dat je een betere man bent door je gevoelens uit te schakelen.

Harder worden.

Dominanter zijn.

Controle pakken.

Over vrouwen. Over geld. Over je leven.

Terwijl ik keek, dacht ik vooral: dit is geen kracht. Dit is vermijding. Dit is een brein dat iets probeert te ontwijken wat het niet begrijpt. Onder die vermijding zit iets anders. Afwijzing. Onzekerheid. Eenzaamheid. Verdriet.

Mannen die er alles aan doen om niet te hoeven voelen. Mannen die er een identiteit omheen bouwen. “Ik ben alpha.” “Ik heb controle.” “Ik heb niemand nodig.”

Hoe harder ze het roepen, hoe duidelijker het voor mij is dat het niet klopt.

Ik herken dat mechanisme. Niet in dezelfde extreme vorm, maar wel in de neiging om weg te duwen wat pijn doet.

Wegduwen.

Doorgaan.

Oplossen.

Totdat het niet meer gaat.

Totdat je lichaam stopt.

Totdat je jezelf kwijt bent.

Het lijkt alsof er niets aan de hand is, maar ondertussen loopt er van alles vast.

Veel mannen denken dat controle het antwoord is op onrust. Dat dominantie een oplossing is voor onzekerheid. Dat hardheid bescherming biedt tegen pijn. Maar in werkelijkheid onderbreek je je eigen verwerking. Je ziet het terug: in irritatie, in afstand, in relaties die vastlopen, in een constante drang naar meer controle.

Zonder dat je het doorhebt, doe je anderen pijn en daarmee jezelf misschien nog wel het meest.

Volwassen worden over emoties als man betekent niet harder worden, maar eerlijker. Eerlijk over wat er speelt. Eerlijk over wat pijn doet. Eerlijk over wat je al die tijd hebt weggestopt.

De kracht zit niet in controle. Niet in dominantie. Niet in het beeld dat je ophoudt naar buiten.

De kracht zit in het moment dat je stopt met weglopen.

Wat "inside the Manosphere" laat zien, is in mijn ogen geen mannelijkheid. Het is verdriet dat is omgezet in boosheid. Onzekerheid die vervormt in superioriteit. Eenzaamheid die verkocht wordt als onafhankelijkheid.

Volgens "Inside the Manosphere" ben ik geen man. En ik zie daarin een probleem.

Want als dit de standaard is voor “echte mannelijkheid”, dan verliezen wij mannen niet alleen contact met elkaar maar vooral met onszelf.